بیدار که شدم دیگه کفشهام اندازم نبود

وقتی بیدار شدم اونقدر بزرگ شده بودم که دیگه آرزوهام تو قالب کهنه ی ذهنم جا نمیشد

اولش دنبال یه جایی میگشتم تا همشونو اونجا جا بذارم

اما نه همشونو .... !!

خیلی هاشو هنوز لازم داشتم و دوسشون داشتم....

فقط نیاز به تابع زمان داشتم ، تا بتونم روشون کار کنم !!

من اونقدر بزرگ شده بودم که دلم میخواست همه ی روزای بچه گی هامو قصه کنم....!!

من دیگه میتونستم همه ی فکر ای خوبم رو به واقعیت نزدیک کنم ....!!

بیدار که شدم دیگه کفشهام اندازم نبود

بردم یه گوشه جفتشون کردم تا هر وقت چشمم

بهشون میفته ، یادم نره که چه قدر بزرگ شدم....

پ.ن.1. جمله ی اول این پست رو از تیتر یه پوستر ، از کتاب " نسل پنجم " برداشتم.

پ.ن.2. بعد 3 ماه و اندی به بلاگفا افتخار دادم!!